Help 'ns een handje!

Help 'ns een handje!

Zaterdagmorgen. Negen uur. Buurtbewoners – zie ik – gaan boodschappen doen of brengen één van de kinderen naar het voetbalveld. Bij anderen zitten de gordijnen nog dicht. Uitslapers…

Ik ben, zoals op vrijwel alle werkdagen, ook op deze zaterdag onderweg naar Barneveld. Vanwege de Grote Barneveld Helpt Dag. Op zeventien (!) plekken steken tientallen vrijwilligers en ruim 40 bedrijven uit Barneveld (en omgeving) letterlijk de handen uit de mouwen. Niet op eigen erf, maar op plekken waar een handje kan worden geholpen. Omdat de bewoners het even niet meer zien zitten. Omdat er even een duwtje in de rug nodig is. Om de boel – in of om het huis – weer op de rit te krijgen. En als je aan zoiets denkt, rij je met plezier – ook op zaterdag – naar Barneveld.

De Grote Barneveld Helpt Dag doet zijn naam eer aan. Niet alleen vanwege de inzet van al die vrijwilligers die ook geen boodschappen zijn gaan doen, kinderen naar het voetbalveld zijn gaan brengen, hebben uitgeslapen. Omdat ze gehoor gaven aan de oproep “om een handje te komen helpen”. En ik weet natuurlijk ook dat het wel erg voor de hand (!) ligt om te zeggen: “Vele handen maken licht werk”. Maar in dit geval klopt dat ook, ondanks de (vele) regen die valt. Ik ben onder de druk van de inzet en de betrokkenheid. Van het-er-zijn-voor-de-ander. Dat maakt deze dag – niet alleen vanwege de getallen – inderdaad tot een grootse dag.

Jij in jouw klein hoekje…

Ik mag mee naar iemand wiens woning vandaag wordt gesaust. Dat is wel nodig. Maar door – zo gaat dat toch? – omstandigheden was het er niet van gekomen. De bewoner is nog maar kort weduwnaar en brengt zijn tijd door in het schuurtje in de tuin. Om kaarsen te maken voor het goede doel. Voor de kankerbestrijding. Hij brengt zóveel tijd in het schuurtje door, dat het huis er de laatste tijd bij in is geschoten. Misschien ook wel omdat het zo leeg is geworden. Helemaal niemand meer om mee te praten. Over hoeveel kaarsen waren gemaakt en konden worden klaargemaakt voor de verkoop voor het goede doel.

Ik moest – toen ik al die kaarsennijverheid zag – denken aan dat kinderliedje “Jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn”. Dat we een licht voor de wereld mogen zijn. Als we – al kaarsen makend – meehelpen om dat licht te kunnen laten branden. Als we op een zaterdagmorgen – weer, wind en regen trotserend – onze handen uit de mouwen steken voor die ander, als we… Als we iedere dag – bij alles wat we doen – ook die ander, Die Ander, op het oog hebben. Op welke plek we ook zijn geplaatst.

Ondanks de kou rij ik met een warm gevoel terug naar Amersfoort. Vol goede moed voor het werk dat maandag weer wacht.

…en ik in ’t mijn.

 

Hans van Daalen

Wethouder